Stosujemy pliki cookie w celu świadczenia naszych usług. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na używanie cookies.

Choroba wieńcowa – diagnostyka

Jeśli podejrzewasz u siebie chorobę wieńcową, jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem. Postaraj się jak najdokładniej opisać mu swoje dolegliwości – ułatwi to postawienie właściwej diagnozy. Prawdopodobnie lekarz zleci ci wykonanie kilku dodatkowych badań, które ukierunkują dalsze postępowanie terapeutyczne.

B7aaa34e d207 4722 8ceb 3b9fecdd3e16

Elektrokardiografia, czyli EKG, to jedno z podstawowych badań stosowanych w diagnostyce choroby wieńcowej.

Aby wyniki EKG były miarodajne, warto połączyć je z testem wysiłkowym. Podczas takiego badania pacjent wykonuje jakąś aktywność fizyczną – np. pedałuje na ergometrze rowerowym albo spaceruje na bieżni. Równocześnie za pomocą seryjnych zapisów EKG lekarz sprawdza, jak serce pacjenta reaguje na zwiększające się pod wpływem wysiłku zapotrzebowanie na tlen. U osób cierpiących na chorobę wieńcową powyżej pewnego wysiłku rozwijają się cechy niedokrwienia sercowego. Zmieniający się zapis EKG pozwala ustalić tutaj moment graniczny, określając tym samym tzw. rezerwę wieńcową – maksymalny wzrost przepływu krwi przez naczynia wieńcowe.

Jedną z odmian testu wysiłkowego jest tzw. echokardiografia wysiłkowa. Badanie echokardiologiczne (USG serca) wykonywane w trakcie wysiłku fizycznego pozwala m. in. ocenić, czy mięsień sercowy jest powiększony, czy nie ma płynu w osierdziu, czy zastawki nie są uszkodzone, czy w obrębie serca nie występują obszary nieprawidłowej kurczliwości (np. hipokinezy – kurczliwości zmniejszonej w stosunku do normy, akinezy – całkowitego braku kurczliwości, lub dyskinezy – nieprawidłowej kurczliwości niektórych segmentów mięśnia sercowego, które uwypuklają się tętniakowato zamiast się kurczyć). Echokardiografia pozwala też ustalić wartość ważnego wskaźnika wydolności lewej komory sercowej – tzw. frakcji wyrzutowej, określającej ilość krwi wyrzucanej z lewej komory w trakcie skurczu.

 

Warto także wykonać badania laboratoryjne, które w diagnostyce choroby wieńcowej pełnią funkcję pomocniczą. Dla oceny czynników ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej najważniejsze są badania z tzw. pakietu metabolicznego: poziom cholesterolu (frakcji LDL i HDL) oraz trójglicerydów, a także cukru i kwasu moczowego we krwi.

 

Jeśli obraz elektrokardiografii nie jest wyraźny i trudno określić, czy w danym przypadku mamy do czynienia z zawałem, wskazane jest oznaczenie markerów uszkodzenia mięśnia sercowego – np. troponiny (białka komórek mięśnia sercowego) i CKMB (frakcji sercowej kinazy kreatynowej – enzymu, który uszkodzone komórki mięśni uwalniają do krwi).

Zobacz także

Choroba wieńcowa a choroba niedokrwienna serca

Na skutek choroby niedokrwiennej serca do mięśnia sercowego nie dopływają wystarczające ilości krwi. W niedostatecznego dokrwienia serce jest niedotlenione, zaburzona zostaje jego kurczliwość i znacząco wzrasta ryzyko zawału. Choroba wieńcowa jest...

Leczenie choroby wieńcowej

Ważnym elementem leczenia pacjentów cierpiących na chorobę wieńcową jest terapia farmakologiczna. W ciężkich przypadkach, kiedy stan chorego nie jest stabilny, konieczna może być także hospitalizacja, a nawet leczenie operacyjne. Jeśli stwierdzono...

Dlaczego zawał serca jest tak niebezpieczny?

Zawał, czyli martwica mięśnia sercowego, stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia. Następuje na skutek zamknięcia światła tętnicy wieńcowej (w wyniku zablokowania naczynia przez pękniętą blaszkę miażdżycową lub skrzeplinę). Zatamowanie naczynia m...